Getuigenis Dineke

Enschede 1972. Ik ben 21 jaar.
Ik doe het werk waar ik al sinds mijn jeugd van droomde, verpleegster op de kinderafdeling. Ik heb de man gekregen waar ik op hoopte. Toch kwam het me allemaal ineens zo zinloos voor, dat ik dacht, 'als dit alles is dan hoeft het niet voor mij . Waar leven we eigenlijk voor.'

Wij woonden samen met mijn zusje en haar man in één huis. Bij mijn zusje kwam regelmatig Joop op bezoek, een neef van mijn zwager. Soms aten we ook wel eens samen en dan zat Joop er ook bij. Hij leefde maar voor één ding "Jezus". Ik vond Joop heel moedig en eerlijk. Hij wond er geen doekjes om. Jezus was de weg, de waarheid en het leven. Zijn overtuiging was heel diep.
Ik begon te luisteren naar de muziek van Elly en Rikkert. We gingen ook naar een bijbelstudiegroepje en ergens is het gebeurd, ik kwam tot geloof.
Dat was een heerlijke tijd. Altijd leven met Jezus, de steun, de zekerheid, het licht, de blijdschap en de liefde, en nog meer.
Te kunnen bidden, antwoord krijgen. Stille tijd houden. Een groot wonder.

Maar ik kon het niet vinden in een kerk, terwijl ik nog maar weinig wist van geloven en hoe je daar mee omgaat. Mijn geloof werd niet onderhouden en gedragen door ook een groep andere christenen. Ik heb allerlei geloven en stromingen bekeken, en zag door de bomen het bos niet meer.
Ik ben ook een tijdje naar de kerk geweest in mijn dorp. De dominee hamerde er keihard op dat je b.v. moest geloven dat Jezus in het vlees was opgestaan. Ik vond dat toen zelf niet belangrijk, ik geloofde toch in Hem? Mede door de houding van de dominee, en door mijn eigen onvolgzaamheid ontstond de voedingsbodem voor het volgende;

Een vriend nam ons mee naar zijn Genootschap. Mensen uit de kerk waarschuwden ons nog, maar wij vonden niet dat je daar zo bang voor moest zijn. Er werd daar wel gesproken over de 'Cristuskracht en het hartvonkatoom'. Ze hadden er een hele theorie over,waar dat dan precies zat in het lichaam. Want, er staat in de bijbel; 'Hij is nader dan handen en voeten'. Ja daar kon ik het mee eens zijn en de rest was toch ook razend interessant en mysterieus? Bovendien werd ons verteld dat we wel heel bijzondere
mensen waren om dit te kunnen 'verstaan'. Het was een gnostische beweging. Gnostiek betekent; Verborgen wijsheid.
Ik denk dat ik het deed omdat ik niet echt wist wat geloven was. Eigenlijk wilde ik eerst van alles weten en nog meer en meer, om daarna. . .?
Na 7 jaar zei mijn man 'Het word me allemaal te ingewikkeld, ik stop ermee.
Om zelf een beslissing te kunnen nemen ben ik nog doorgegaan. Na een jaar ben ik gestopt om precies dezelfde reden.
Maar dat was niet gemakkelijk. Ik was een soort van gehersenspoeld. Niets was meer de moeite waard. Alleen die School en hun kijk op het leven. Ik had steeds de neiging om terug te gaan, en heb mezelf een termijn gesteld van om eerst een half jaar eens niet te gaan. Daarna hoefde ik niet meer.
Er werd ook aardig wat geld gevraagd.

Maar mijn eigen open, eerlijke, eenvoudige relatie met Jezus was ik kwijt. Ik was in de war. 10 Jaar lang wilde ik me niets meer laten zeggen door wie dan ook.

Toch was Hij er altijd maar soms wel erg ver op de achtergrond. En soms liet Hij me zelfs helemaal alleen. .

Na die tien jaar kwam er weer een andere 'vriend' en nam ons mee naar zijn beweging. Voor mij hoefde het niet zo, maar ben toch meegegaan. Al gauw vonden we het heel bijzonder en interessant. Het ging over meditatie, bewustwording en waarheid. Teksten van Indiase Goeroes en Sanskriet teksten. Heel veel wijze en interessante mensen en. . . . . .gelardeerd met Jezus' naam.
Daardoor had ik zoiets van 'Het zal wel goed zitten, alleen begrijp ik het nog niet helemaal.'

Na 4 jaar en een aantal kanttekeningen die ik toen plaatste bij die School dacht ik,'zo ingewikkeld kan het toch niet zijn'?
Gewoon een relatie met Jezus en God? Waarom is dat niet goed genoeg? Voor mij in ieder geval wel.

Ineens was het heel duidelijk, voor mij is er nog maar 1 belangrijk; Jezus Christus de Zoon van God.
Het was alsof ik in die ruimte waar we toen zaten van die school zijn Naam levensgroot bovenaan zag staan ontdaan van alle friemels en frutsel. Gewoon eenvoudig alleen Hij en tegelijk zo groots.
En ik zag dat dat in die school zeker niet zo beleden werd.

Ik ben gestopt en wist ; 'Ik moet Hem weer vinden'.

Ik heb gebeden 2 en half jaar lang, 'Heer, neem alles weg wat niet van U is. En 'Toon mij mijn heilloze weg en leid mij op mijn eeuwige weg'.
En Hij heeft wonderlijk genoeg al heel veel weggenomen wat niet van hem was.

En Hij is weer in mijn leven gekomen, U zult kunnen begrijpen dat ik dolgelukkig ben met Zijn vreugde in mijn hart en zijn Liefde, mij een kind van Hem te mogen weten. Dat ik niet zelf hoef te kijken, ja, wat moet ik nu, maar dat Hij mij leidt en ik weet wat Hij van mij wil.

Onlangs heb ik een Alpha Cursus gevolgd bij de kerk van de Nazarener en daarna heb ik me laten dopen samen met 2 anderen. Het dopen gaf me een heel goed gevoel van duidelijkheid. Heel stevig van 'Het is zo, hier valt niet meer aan te tornen. De hele week erna heb ik een feestelijke blijdschap ervaren.

met vriendelijke groet,
Dineke van Brink.